
O club de lectura Sansaliber elaborou unha guía de lectura con algúns dos libros que se leron neste durante o curso para aqueles que desexen ter un verán con lecturas. Felices vacacións.

O libro foi un éxito e non só entre os lectores do club. Fai xa algúns días, un grupo de compañeiros e compañeiras deste acabou de ler La ira del fuego, continuación independente de El secreto del fuego.
Henning Mankell é un exitoso novelista e dramaturgo sueco, autor das moi populares novelas policíacas protagonizadas polo comisario Kurt Wallander. É director do Teatro Nacional de Mozambique, país en cuxa capital (Maputo) reside a tempo parcial na actualidade. Entre os numerosos premios que recibiu figura o San Clemente do ano 2009. Por certo, sabías que o Premio San Clemente (certame literario que premia as mellores novelas escritas en lingua galega, castelá e estranxeira) está organizado polo Instituto Rosalía de Castro de Santiago e que son os alumnos/as deste centro conxuntamente cos doutros catro centros de Galicia os que elixen as novelas premiadas?
Se queres saber máis sobre Mankell:
http://www.henningmankell.com/
Sofia:
http://www.henningmankell.com/Books/About_Sofia
En fin, rematamos con este vídeo no que Mankell (que fala moi ben portugués, lingua oficial en Mozambique) presenta o seu libro Moriré, pero mi memoria sobrevivirá no que reflexiona sobre o devastador impacto da sida en África.

Daniel el Mochuelo, Roque el Moñigo, Juan Gualberto el Barbas, Nini o cazador de ratas, Lorenzo o emigrante, o Tío Ratero... Hoxe, todos eles están un pouco orfos porque vén de finar o seu autor, Miguel Delibes, no seu Valladolid natal á idade de oitenta e nove anos.
Nós lembrarémolo cando abramos as páxinas das súas novelas (El camino, Cinco horas con Mario, El hereje) e admiraremos unha vez máis a profundidade coa que retratou aos seus personaxes, o seu achegamento aos máis humildes, o seu prodixioso dominio do castelán, a súa capacidade para plasmar os diferentes niveis e rexistros lingüísticos (a fala campesiña, a lingua coloquial, a linguaxe infantil)...
E quen isto escribe, envexará un pouquiño a aquel afortunado ou afortunada que abra por primeira vez El camino e poida sentir con Daniel el Mochuelo “un indefinible desasosiego cósmico” ao contemplar a bóveda do firmamento ou a quen lea as lúcidas palabras do discurso de ingreso na RAE do valisoletano (pronunciado no ano 1975 e editado posteriormente co título de Un mundo que agoniza):
“He aquí mi credo, y, por hacerlo comprender, vengo luchando desde hace muchos años. Pero, a la vista de estos postulados, ¿es serio afirmar que la actual orientación del progreso es la congruente. Si progresar, de acuerdo con el diccionario, es hacer adelantamientos en una materia, lo procedente es analizar si estos adelantamientos en una materia implican un retroceso en otras y valorar en qué medida lo que se avanza justifica lo que se sacrifica”.
(...) Todo cuanto sea conservar el medio es progresar; todo lo que signifique alterarlo esencialmente, es retroceder.
Sic tibi terra levis
http://www.catedramdelibes.com/
http://www.elpais.com/videos/cultura/Obituario/Miguel/Delibes/elpepucul/20100312elpepucul_1/Ves/